Met lege handen

bij Jesaja 40:6-8

Wat moet je zeggen? Ik heb het geprobeerd. Een paar keer zelfs. Om iets zinnigs te zeggen over Corona. Een spitsvondige of troostende of whatever blog te schrijven voor jullie. En telkens weer merk ik dat mijn poging verzandt in algemene wijsheden die niet helpen, vrome taal die niet past, of vragen waar echt geen antwoord op is. Dus ik heb gezwegen.

Nou ja, hier dan. Want de afgelopen weken heb ik me rot gewerkt en (dus) gepraat en gemaild. Steeds weer moesten plannen wijzigen, mensen gemotiveerd, oplossingen gezocht. Ik merk dat ik er goed moe van ben. Het zal jullie niet onbekend voorkomen. En nu is mijn werkmail er ook nog mee gestopt. En de lock down gaat waarschijnlijk nog langer duren, want dat inenten is een meer-maandenplan. En….

Ineens vliegt het me aan.

Ik zie ze allemaal voor me namelijk.

Die oudere die zo verlangt naar knuffelen met (klein)kinderen, maar in plaats daarvan telkens maar weer dapper zwaait.

Die uitgeputte ouders die proberen veel te veel ballen hoog te houden, nu de kinderen weer thuisonderwijs krijgen.

Dat stoere mens dat heus niet eenzaam is, maar niet kan stoppen met vertellen als je belt.

Die jongere die vérder wil met het leven, maar nu is stil gezet.

Die pionier met mooie dromen, die zich steeds tekort voelt schieten, omdat er zoveel niet kán.

Ik zie ze voor me.

Ik zie het leed, het verdriet, de frustratie en de eenzaamheid.

En ik kan niet helpen.

Ook ik sta met lege handen.

Ik steek een kaars aan (ik kreeg een mooie van het team pionieren laatst) en zwijg.

Ik sta met lege handen en bid zonder woorden, want ook die heb ik niet.

Of misschien dit:

Heer, ontferm U over hen, ontferm U over ons.


Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is Marloes-Meijer-profielfoto.jpg
Marloes Meijerpionierspastor